Psychoterapia

Michał Kozaczuk

   Psychoterapia psychodynamiczna to metoda terapii zaburzeń psychicznych, nerwic czy zaburzeń osobowości. Oparta jest na fundamentach psychoanalitycznych, w których pionierem był Zygmunt Freud. Od jego czasów ta teoria przeszła duże zmiany, lecz podstawowe założenia pozostały takie same. Zgodnie z tą koncepcją podstawą objawów chrobowych lub zaburzeń psychicznych są nieświadome popędy, którym cenzura nie pozwala być realizowanym. Szukają one innej możliwości na zaspokojenie ich, często jest tak, że mogą to być objawy neurotyczne.
   Jest to bardzo szerokie i ogólne rozumienie psychodynamicznego podejścia w terapii. Należy podkreślić, że ta forma terapii jest odpowiednia również dla indywidualnych problemów ludzi, kryzysów życiowych, trudności w zachowaniu lub nawiązaniu satysfakcjonujących więzi z ludźmi. Istnieją także pewne jednostki zaburzeń, w których psychoanaliza ma bardzo utrudnione zadanie. Taka terapia potrafi trwać latami. Rozmaitym podejściom terapeutycznym należącym do nurtu psychoanalitycznego przyświeca wspólny cel - rozwijanie umiejętności przyznawania się do tego co jest nieświadome i co ukrywamy przed samym sobą. Do zjawisk, które mówią o nieświadomych procesach zaliczyć można: poczucie słabości, samooskarżanie, poczucie winy, podatność na wstyd, dążenie do perfekcjonizmu, poczucie wyjątkowości, ambiwalencja, dążenie do wzajemnie wykluczających się celów, oszukiwanie siebie, przekonanie o własnej nieomylności, niezauważanie negatywnych konsekwencji działań, wycofywanie się z relacji i wiele innych.
   Psychoanaliza przeszłą duże zmiany na przestrzeni lat. Przyczyniła się do tego między innymi Karen Horney, która propagowała trochę inne podejście niż Freud. Freud skupiał swoje analizy wokół przeszłosći i wieku dzna teorii psychoanalitycznej ważna jest relacja terapeutyczna. Dzieki niej możliwe jest odkrywanie istotnych zależności, które ostatecznie pomagają zrozumieć w jaki sposób i co można zrobić by polepszyć funkcjonowanie klienta. Kolejnymi czynnikami leczącymi w terapii jest zaangażowanie własne i motywacja klienta. Umożliwiają one wykorzystanie wszystkich zasobów jednostki i skierowanie ich na proces terapeutyczny. Inaczej mówiąc klient będący w relacji terapeutycznej w dużej mierze leczy sam siebie.

Zaburzenia osobowości

   Osobowość jest tym co nas określa i odróżnia od innych ludzi. W ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci badania nad osobowością oraz jej zaburzeniami są w centrum koncepcji psychopatologicznych. Osobowość często mylona jest z pojęciami takimi jak charakter i temperament. Są one podobne do siebie w potocznym użyciu jednak w rzeczywistości dotyczą innch zagadnień. Charakter jest to zespół cech, które człowiek nabył podczas wychowania i odnosi się do standardów społecznych. Temperament jest to przede wszytkim predyspozycja biologiczna do przejawiania określonych zachowań. Osobowość należy traktować jako zespół cech psychicznych głęboko zakorzenionych lecz względnie podlegających zmianom, które przejawiają się automatycznie w codzinnym zachowaniu i życiu wewnętrznym człowieka.
   Z zaburzeniami osobowości mamy do czynienia jeżeli osobowość człowieka i schematy jego zachwań są na tyle sztywne i niezmienne, że utrudniają funkcjonowanie w społeczeństwie, a nawet radzenie sobie z samym sobą. Można wyróżnić wiele rodzajów zaburzeń osobowości, z których każda cechuje się odmiennymi cechami jak i genezą. Nie jest to miejsce na szczegółowe opisy każdej z nich. Ważne jednak jest, by podkreślić, że tak samo jak zaburzenia osobowości różnią się od siebie tak samo różni się ich forma terapii.

Nerwice

   Zaburzenia nerwicowe obejmują szrokie spectrum objawów i zachowań. Mogą uwidaczniać się w problemach somatycznych człowieka, zaburzeniach jedzenia, trudnościach w funkcjonowaniu z ludźmi i wielu innych. Nerwica nie musi pojawić się w całej swej okazałości od początku. Stopniowo rozwija się i z reguły pojawiają się najpierw trudności somatyczne jak bóle brzucha i problemy z trawieniem, migreny, omdlenia czy poczucie słabości lub ciągłe zmęczenie. Dlaczego pojawiają się tego rodzaju dolegliwości? Nerwica jest spowodowana trudnościami o podłożu emocjonalnym jakich człowiek doświadczył w swoim życiu. Jej wystąpienie w dużej mierze jest niemożliwe do przewidzenia. Stopniowo może pojawiać się nieuzasadniony lęk lub taki lęk, który pojawia się w określonych sytuacjach. Paraliżuje on człowieka niepozwalając mu często realizować swoich celów. Należy wspomnieć o ważnym w rozpoznaniu nerwicy przymusowym charakterze objawów.
   Występujący swoisty przymus wykonywania pewnych czynności lub niemożność powstrzymania się od czynności czy myśli, świadczy o tym, że zaburzenie to musi się uzewnętrzniać w postaci objawu. Innym objawem nerwicowym jest poczucie, że ludzie, a szczególnie bliscy, są przeciwko danej osobie. Inaczej mówiąc intencje osób często odbierane są jako negatywne. Ponadto dany objaw nie musi występować bezpośrednio po sytuacji wyzwalającej.Inaczej mówiąc objawy nerwicowe mogą pojawić się bez widocznej przyczyny, co nie znaczy, że jej nie było. Znane są przypadki odroczenia objawów o ponad miesiąc. Zjawisko to jest tu powszechne i ma charakter przymusowy.
   Wymienione przeze mnie objawy nerwicowe to tylko wierzchołek góry lodowej. Jednakże w przedstawionych przeze mnie artykułach można uzyskać więcej informacji odnośnie konkretnych zagadnień dotyczących lęku i nerwicy.

Tagi: Terapia psychodynamiczna Depresja Zaburzenia jedzenia osobowości nerwica kryzys wypalenie zawodowe nieśmiałość poczucie winy poczucie kszywdy utrata nadziei rezygnacja samobójstwo uzależnienie gry komputerowe sex masturbacja internet poczucie niskiej wartosci dynamiczna przemoc psychiczna mobbing przemoc na tle sexualnym molestowanie myśli natrętne natręctwa anoreksja bulimia borderline osobowość zależna unikająca pograniczna artykułu naukowe psychologiczne